Nci steva 'na vota 'na mamma. Chesta no' faceva figli: no' juorno s'addenocchiàvo vecino a Maronna e dicìvo:
- Marònna mia, fammi fa' 'no figlio, e fosse pure 'no vùncolo 'e fava.
E 'ncapo poco tiempo figliàvo, e facivo 'no figlio aviramènte quanto a 'no vùncolo 'e fava, e li mettivo nome Vuncolillo. 'No juorno, 'a mamma 'o mannàvo dinto a l'uorto a fa' doje fronne pe' 'e ciucci. Vecìno a 'na capanna nci steva 'no ciuccio; Vuncolillo jvo pe' fa' 'e fronne, come l'aveva ditto 'a mamma, e 'o ciuccio s' 'o 'ngnottìvo, pecché era tanto pizzirìllo e no' nzi vedeva 'nterra.
'A mamma, vedènno ca Vuncolillo no' venéva cchiù, jvo dinto a l'uorto e acco- minciàvo a chiamà:
- Vuncolillo, figlio mio, addo' stai?
E chi ti vo' da' Vuncolillo, ca chillo steva 'ncuorpo a 'o ciuccio? 'A mamma s'acco- stàvo vecino a capanna, e chiamava n'ata vota:
- Vuncolillo, bello 'e mamma, addo' stai?
E Vuncolillo 'ncuorpo a 'o ciuccio, diceva:
- Mamma, mamma, si mmi vuò, stavo 'ncuorpo a 'o ciuccio!
'A mamma, poverella, avìva squartà 'o ciuccio, e escìvo Vuncolillo. No' juorno se ne jvo addo' a mamma e dicivo:
- Mamma mia, voglio ì' a fa' guerra co' 'o Re!
E 'a mamma risponnìvo:
- Figlio mio, tu si' tanto pizzirillo, ì' quanto a no' vùncolo 'e fava, e vuo' ì' a fa' guerra co' 'o Re! Chillo co' 'no càvoce ti vòtta pe' l'aria!
E Vuncolillo, tuosto:
- No! Voglio ì' a fa' guerra co' 'o Re!
E accossì fece. 'A matina appriesso jvo sott'a 'o barcone d' 'o Re, e sulo diceva:
- Voglio ì' a fà guerra co' 'o Re!
'O Re, sentènno chesto, s'affacciavo e vedìvo a Vuncolillo, chiamavo 'e guardie, e 'o facivo arrestà. 'O povero Vuncolillo si vedeva dinto a no' carcere 'nchiuso, tutte cose scuro; faceva 'no munno 'e fracasso, e 'a notte no' faceva dorme' a nisciuno, tanto ca 'o Re l'aviva caccià. Vuncolillo, 'o secondo juorno, si mettivo 'n'ata vota sott'a 'o barcone d' 'o Re, e dicivo:
- Voglio ì' a fà guerra co' 'o Re!
'E guardie 'o tornàro arrestà, e 'o Re 'o facivo mette' dinto a stalla. Llà nci stévano i cavalli, e Vuncolillo si cacciavo 'a vocca tanta sierpi, e facivo morì tutti quanta i cavalli. 'O Re 'no juorno voleva ascì 'ncarozza, e 'o cocchiere jvo pe' aprì 'a stalla, e trovavo i cavalli tutti muorti. Corrivo 'ncoppa add' 'o Re:
- Maestà, vui avìti mettùto Vuncolillo dint'a stalla, e chillo v'ha fatto morì tutt'i cavalli!
'O Re, sentènno chesto e vedènno ca Vuncolillo era 'no diavolo, 'o 'nzerràvo dinto a 'no cascettino 'e denari, credènno ca accossì fosse muorto. Ma Vuncolillo dicìvo:
- 'O Re mm'ha mettùto qua dinto. Denari trasìtimi tutti 'ncuorpo!
'O Re 'no juorno volìvo aprì 'o cascettino, e no' nci trovavo manco 'no sordo, e no' sapeva isso stesso add' 'o mette' chiù. 'O dicìvo a mugliera: chesta, chi era 'na santa fémmena, dicìvo:
- Marito mio, chisto no' è cristiano, ma è diavolo: è meglio ca n' 'o manni 'a casa.
E 'o Re tanno n' 'o cacciavo e n' 'o mannàvo a casa. Vuncolillo se ne jvo a casa, corrivo addo' a mamma, e dicivo:
- Mamma mia, nui nci simo fatti ricchi.
- E come? - risponnìvo 'a mamma.
E Vuncolillo pigliavo e cacciavo a vocca tanta denari. 'A mamma l'abbracciavo, li divo 'no sacco 'e vasi, e da chillo juorno s' 'o tinivo caro caro.

Cunto sia ditto,
se no pe' coppa 'o titto
se ne va pe' 'a cimminera:
vidi tu si è lo vero.