Na vota nci steva no monaco ca éva circànno 'a limosina. Portava mmano na canna: quanno s'abbuscàva n'uovo, 'o rompeva e 'o ittàva ind'a sta canna. Na sera, ind' 'o core d' 'a vernata, arrevavo a na casa, addo' sapeva a isso, e addommannavo. Rice:
- Pozzo rorme ccà?
Rind'a a sta casa nci stévene no marito e na mogliera. Risse 'o marito:
- Ma i' po' tengo 'e criature… 'a casa è piccirella… addo' te mettimo? no' nc'è posto.
- No' te ncarecà, i' me metto nterra, vicin' 'o fuoco.
- Bè, si è accossì… - e 'o fece restà.
Prima 'e se curcà, sto monaco rice:
- Ste criaturelle voste mò sentono fama, vuonno quacchecosa. Facìmo na frettata.
- N'uovotenimo… e co' n'uovo sulo che frettata vuo' fa'? - rice 'a mogliera.
- Nun te preoccupà, ràteme st'uovo.
'A femmena mettivo 'a fressola ncopp'o fuoco, e po' rompivo rindo chill'uovo sulo. Mènte l'ati no' verévano, 'o monaco arrovacàvo tutte ll'ove ca teneva rind' 'a canna.
'A fressola se inghìvo. Fecettero na frettata accossì grossa ca se saziaro tuttiquanta.
- E' fatto 'o miracolo - rice 'a femmena vicin' 'o marito - Chisto è no santo.
Quanno fu l'ora 'e se corcà, 'o marito co' 'a mogliera se ne ivo ncoppa, rind'a cammera sua. E accossì pure 'e criature se ne iero a ddorme. 'O monaco romanìvo vicin' 'o ffuoco, e no' passavo assai tiempo ca 'o monaco se mettivo a ddice:
Povero mendicante, servo 'e Dio,
loro rind' 'o lietto, e ncopp' 'a cénnera io!
E na vota, e doje… faceva sempe a stess'arte. 'A mogliera risse accossì vicin' 'o marito:
- Poveriello, sto sant'òmo… li face freddo. Aggi pacienza, fa' venì pur'a isso: 'o mettimo ccà, ncopp'a cascia. Mò l'acconzo 'o posto.
'O marito chiamavo, e 'o monaco saglivo. Saglivo e se mettivo ncopp'a cascia. E na vota qua, accomenzavo a 'o capo:
Povero mendicante, servo 'e Dio,
loro rind' 'o lietto, e ncopp' 'a cascia io!
- Mannaggia 'a morte! - iastomavo 'o marito - E che buo' piglià suonno co' sto lamiento rind' 'e récchie? I' crai matina m'aggi'a aizà presto… Sa' che buo' fa'? Mò 'o facimo mette lloco, vicin'a tte.
'A mogliera 'o chiamavo:
- Zi' mo', jà, vieni ccà vicin'a mme…
Tanno trovavo pace zi' monaco mio,
quanno pur'isso se mettivo a 'o càvero rind' 'o lietto.