

Na coppia 'e sposi évano juti mbrèstito addo' 'no compare, che steva 'e casa proprio rimpett'a loro. Quanno fu 'o tiempo 'e pagà 'o rèbbito, sti dui non tenéveno 'e renari.
- Comm'aggi'a fa', comme non aggi'a fa'? - riceva 'o marito. Na nottata sana se giravo e se vutavo rind' 'o lietto, senza poté piglià suonno.
- E dimani comme facimmo co' 'o compare? I' no' tengo faccia: che figura, che figura!
E non faceva rorme manc' 'a mogliera. Rind'a na vota chesta s'aozavo a rind' 'o lietto, arapìvo 'a fenesta e ghittàvo na voce:
- Compà, compà, scétete!
'O compare sentivo, appicciavo 'a luce e s'affacciavo:
- Che è stato, neh commà? A chest'ora me chiami?
- Sienti, compà, - risse 'a mogliera - marìtimo no' tene 'e sordi pe' tte 'e ddà dimani. Bona notte, compà!
Chiurivo 'a funesta, e tornavo sott' 'e cuperte. Prima 'e chiure l'uocchi, risse accossì vicin' 'o marito:
- Ruormi, ca mò è isso ca no' po' piglià cchiù suonno!
Si nemici te vo' fa'
'e sordi hé a mprestà:
vai pe' nce 'e cercà
e 'o sienti jastomà!