Chi nasci 'a notte 'e Natale nasci maleritto: si è màscolo, addivènta lupo mannaro; si è fémmena, addiventa ianara pe' tutta 'a vita. 'E juorno 'a ianàra è na fémmena comm'a tutte l'ate, ma 'a notte va giranno pe' 'e case a fa' rispietti a 'e ninni: face accappottà 'e cònnole, piglia 'e creature e 'e mette sott'a cénnera, o 'e stroppéa… Mò sienti sta storia.
Na vota na ianara ivo a tozzolà a casa 'e na fémmena prena, che steva cocenànno:
- Mme dai no' poco 'e lardo.
- Va' a zappà! - li risponnivo sta fémmena, e li sbattìvo 'a porta nfacci.
La ianàra li ittàvo na iastéma:
- Puozzi figlià no criaturo ca no' cresce cchiù 'e no parmo!
Quanno sta femmena ascìvo 'e cunto, figliavo averamente no criaturo brutto e piccirillo. Co' 'o tiempo, 'o figlio manco cresceva e manco s'acconciàva. Ogni sera 'a ianara, volanno comm'a n'auciello, traséva rind'a càmmera e 'o stroppiava. 'A mamma no' sapeva cchiù a chi santo s'aveva vutà. A quatt'anni sto criaturo era ancora accossì comm'a quanno era nato.
No juorno 'o ivo a trovà 'a commare. Mènte traséva sta commare vedivo trasì pe' a fenesta n'auciello, e li venètte no sospietto. Corrivo ncopp'a càmmera d' 'o guaglione e 'o trovavo dint''a na bottiglia. Risse vicin'a mamma:
- Qua nc'è sotta 'a mano 'e na ianara, ca tene mala capa.
Era 'o mese 'e Natale. 'O juorno 'e festa d' 'a Maronna pigliavo no piezzo 'e caso e 'o cosivo dint' 'a chiéga 'e na vesta. 'A viggilia 'e Natale, doppo 'a messa cantata, las- savo ca 'a gente se n'ascéva, nfino a cche dint' 'a chiesa romanìvo sulo essa. Si guardavo attuorno e vedìvo na fémmena chi circava 'e s'annascònne. Era 'a ianara. Chesta sùbbeto li corrìvo vicino, e li risse:
- No' dì' a nisciuno ca so' na ianara. I' te prometto 'e fa' 'a commara a 'o criaturo, quanno s' 'a dda cresimà.
'A ianàra fu 'e parola: cresimàvo 'o criaturo, e a chillo juorno chisto crescivo cresci- vo tanto ca addeventàvo 'o giovane cchiù bello e cchiù forte 'e tutti l'ati.